زین طایفه شعرت به شعیری نخرد کس
حامد شجاعی- مدیر روابط عمومی و اطلاع رسانی ستاد هماهنگی شورایاری های شورای اسلامی شهر تهران
شورای محله، ضرورت‌های قانونی و رکن حکمروایی شهری
افشین حبیب زاده- عضو ستاد هماهنگی شورایاری های شورای اسلامی شهر تهران
شاه‌کلید شفافیت
عضو هیات رییسه شورای اسلامی شهر تهران
یک سوزن به خود
حامد شجاعی- مدیر روابط عمومی و اطلاع رسانی ستاد هماهنگی شورایاری های شورای اسلامی شهر تهران
یک سوزن به خود
حامد شجاعی- مدیر روابط عمومی و اطلاع رسانی ستاد هماهنگی شورایاری های شورای اسلامی شهر تهران
تاریخ انتشار:
يکشنبه ۲۰ خرداد ۱۳۹۷ ساعت ۱۶:۱۱
Share/Save/Bookmark
۰
یک سوزن به خود
در کلانشهر تهران پس از آغاز به کار شوراهای شهر و روستا در سال ۱۳۷۷، اعضای نخستین شورای شهر تهران با استناد به اصول و مواد گوناگون قانون اساسی و قانون "تشکیلات، وظایف و انتخابات شوراهای اسلامی کشور و انتخاب شهرداران" در سی و پنجمین جلسه شورا در آبان ماه ۱۳۷۸، تشکیل انجمن‌های شورایاری را به تصویب رساندند.
یکی از نشانه‌های توسعه‌یافتگی جوامع شهری، میزان مشارکت شهروندان در فعالیت‌های داوطلبانه است. اینکه هر شهروند در کنار سایر وظایف روزمره و تلاش معاش، بخشی از زمان خود را صرف اموری کند که اگر چه ممکن است به صورت مستقیم و ملموس و آنی، تاثیری در شرایط زندگی وی و خانواده‌اش نداشته باشد اما در دراز مدت به تقویت روحیه فعالیت جمعی و ارتقا اجتماعی بینجامد به منزله موتور محرک جامعه در حرکت به سمت تعالی و پیشرفت عمل می کند. سندیکاها، انجمن‌های خیریه‌، سازمان‌های مردم‌نهاد، انجمن‌های محلی و ... از جمله بسترهای فعالیت‌های داوطلبانه است. اما در این میان، میزان اثرگذاری انجمن‌ها یا شوراهای محلی بر زندگی افراد، گسترده‌تر و به عبارتی عام‌تر است.

در کلانشهر تهران پس از آغاز به کار شوراهای شهر و روستا در سال ۱۳۷۷، اعضای نخستین شورای شهر تهران با استناد به اصول و مواد گوناگون قانون اساسی و قانون "تشکیلات، وظایف و انتخابات شوراهای اسلامی کشور و انتخاب شهرداران" در سی و پنجمین جلسه شورا در آبان ماه ۱۳۷۸، تشکیل انجمن‌های شورایاری را به تصویب رساندند. به موجب این مصوبه، انجمن‌ شورایاری، انجمنی غیردولتی، غیرمتمرکز، غیرسیاسی، داوطلبانه، مشارکتی و از جهت اقتصادی، خودگردان می باشد که در مقیاس محله و با هدف تقویت مشارکت هر چه بیشتر شهروندان تهرانی در ساماندهی امور مختلف شهری و جلب همکاری واقعی آنان در ارتقای  کیفیت زندگی شهروندان شکل می گیرد.

به عبارت دیگر، فلسفه تشکیل انجمن‌های شورایاری در سطح محلات، به عنوان نهادی برآمده از رای ساکنان هر محل، ایجاد محمل و بستری برای انجام فعالیت‌های داوطلبانه و مشارکت ساکنان در اداره امور محدوده سکونتشان است.

شهروندان به صورت طبیعی در مطالبه‌گری و پرسشگری از مجموعه مدیریت شهری، شامل اعضای شورای شهر و شهردار و کلیه زیرمجموعه‌ها و توابعش محق هستند و دست‌اندرکاران مدیریت شهری نیز به سبب وظیفه‌ای که مستقیم یا غیرمستقیم با رای شهروندان برعهده‌شان گذاشته شده باید پیگیر و پاسخگو باشند.

اما روی دیگر سکه مدیریت ابرشهری مانند تهران، میزان نقش‌آفرینی فعال و موثر شهروندان در اداره امور است. این امر سالهاست که در کلانشهرهای الگو و توسعه‌یافته‌ای همچون لندن، پاریس، نیویورک، برلین و ... به شکل‌های مختلف عملیاتی شده و شهروندان علاوه بر ایفای نقش در ایام انتخابات شوراها یا پارلمان‌های شهری، در رابطه با امور محله یا محدوده سکونتشان نقشی فراتر از یک رای‌دهنده یا شهروند مطالبه‌گر بر عهده می گیرند؛ و این نقش‌آفرینی در چارچوب عمل به مسوولیت اجتماعی هر شهروند در جامعه و محیط پیرامون وی قابل شناسایی است.

چنانکه پیشتر هم اشاره شد مطالبه  از مدیران شهری در سطوح مختلف، حق شهروندان است اما باید این واقعیت را نیز پذیرفت که در عصر حاضر، اگر هر یک از شهروندان به هر دلیل، وظیفه خود در اداره بهتر امور جامعه را نادیده بگیرد و به قدر وسع در این مقوله، مشارکت نداشته باشد، گام برداشتن در مسیر توسعه و پیشرفت چندان سهل و سریع نخواهد بود.

برای ملموس شدن بحث، در گام نخست، خوب است هر یک از شهروندان تهرانی خود را در معرض این پرسش‌ها قرار دهند که آیا شورایاران محله خود را می شناسند؟ آیا از محل تشکیل جلسات شورایاری محله اطلاع دارند؟ آیا می دانند شورایاری محله در سال‌های گذشته چه اقداماتی در جهت بهبود کیفیت زندگی ساکنان انجام داده است؟ و اگر پاسخ همه پرسشهای فوق مثبت بود، سوال اساسی و نهایی این است که شهروندان، چقدر در پیگیری امور محله، همراه و هم‌گام شورایاران محله خود بوده‌اند؟ پاسخ به این پرسش‌ها با فرض اینکه قبل از خواندن این سطور، شهروندان در رابطه با شرح وظایف، فلسفه وجودی و نحوه انتخاب و شکل‌گیری شورایاری‌ها از اطلاعات کافی بهره‌مند بوده‌اند، نشان دهنده میزان دوری و نزدیکی مدیریت ابرشهر تهران با استانداردهای مدیریتی در کلانشهر‌های نمونه جهان است؛ و قطعا متغیر اصلی در تعیین پاسخ این معادله، شهروندان هستند. بی‌شک وقت آن رسیده است که یکایک شهروندان تهرانی در کنار جوالدوز زدن به مدیران شهری، سوزنی هم به خود بزنند. یافتن پاسخ پرسش‌های فوق، شاید، همان سوزن باشد!

 
کد مطلب : ۲۹۶۱